Home Të tjera Zgjodhem per ju Mos hiq dorë prej saj

Mos hiq dorë prej saj

Arabët e lashtë, endeshin lart e poshtë në shkretëtirat e zjarrta, në kërkim të kullotës për bagëtitë. Mes tyre, jetonte një burrë me nënën e tij të shtyrë në moshë. Ai ishte djali i saj ai vetëm. Nëna e tij, herë pas here e humbiste kujtesën dhe fliste përçart, gjë e cila e vinte në siklet të birin para njerëzve. Një ditë, njerëzit kishin vendosur për tu larguar në kërkim të një kullote tjetër. I gjendur ngushtë, burri i tha të shoqes:”Dëgjo! Kur të nisemi nesër për udhëtim, lëre nënën aty ku është! Lëri dhe ca bukë e ujë me vete, derisa të vijë dikush e ta marrë, ose të vdesë.”

E shoqja ia ktheu:”Si të urdhërosh!”

Të nesërmen, njerëzit ngarkuan kafshët dhe u nisën për rrugë. E shoqja, e la vjehrrën e saj në atë vend ku e kishte porositur i shoqi. Por, ajo bëri diçka të pabesueshme! Bashkë me vjehrrën, ajo la dhe të birin e saj, vogëlushin e saj të vetëm një vjeçar. I ati i djalit, ishte shumë i lidhur pas të birit, saqë sa herë që ulej, e kërkonte të luajë me të.

Në mes të rrugës, karvani u ndal të pushojë, kurse kafshët të kullosin. Që kur ishin nisur me lindjen e diellit, nuk kishin bërë asnjë pushim. Burri në fjalë kërkoi djalin e tij të dashur që të luajë dhe të heqë lodhjen, por e shoqja i tha:”E lashë me nënën tënde! E ç’na duhej ta marrim me vete dhe atë?!”

I shoqi brofi në këmbë dhe i tha:”Çfarë?!”

E shoqja iu përgjigj:”Po, e lashë sepse kur të rritet, do të  braktisë në mes të shkretëtirës, siç braktise ti nënën tënde!”

Kjo fjalë i ra si rrufe në kokë. Nuk i tha të shoqes asnjë fjalë tjetër, pasi e kuptoi që kishte gabuar rëndë. Menjëherë i vuri shalën kalit dhe u nis drejt vendbanimit të vjetër, ku kishte lënë nënën, i kapluar nga frika se mos i kishin shqyer ujqërit e uritur. Ishte zakon që kur ujqërit i kapte uria, mësynin zonat e ish banuara për të ngrënë mbeturinat e ushqimit.

Kur mbërriti tek vendbanimi i vjetër, pa një tufë ujqër që kishin rrethuar nënën e tij me foshnjën. Të  birin, nëna e mbante në kraharor, kurse ujqërit i afroheshin gjithmonë e më shumë duke dashur ta shqyejnë. Herë pas here, ajo i gjuante me gurë e ç’të mundej duke u thënë:”Mu hiqni sysh se ky është biri i filanit!”

Menjëherë beduini nxori pushkën dhe vrau disa ujqër, ndërkohë që pjesa tjetër e tufës ia mbathi nga sytë këmbët. Ai iu afrua të ëmës dhe e puthi në  ballë disa herë me sytë që i rridhnin lot, i penduar për atë që kishte bërë. Mandej, u kthye tek njerëzit e tjerë dhe që atë ditë e respektonte dhe e nderonte të ëmën si asnjëherë më parë. Veç kësaj, edhe marrëdhëniet e tij me të shoqen u forcuan më shumë. Sa herë që u duhej të endeshin nëpër shkretëtirë në kërkim të ujit dhe kullotës, fillimisht ai hipte nënën e tij në kalë.

Ditën e parë që erdhe në këtë botë, tu pre tubi që të mbante të lidhur me nënën, ndërkohë që shenja e këtij tubi të mbetet gjithë jetën. Kjo, me qëllim që ta kujtosh gjithmonë njeriun e madh, i cili të ushqeu me trupin e saj. Zoti i bëftë nënat tona banore të xhenetit të Tij të amshuar! Amin!

Previous articleMerr nga kjo bote per boten tjeter
Next articlePSE KRITIKAT JANË MË TË SHPESHTA TE RINIA SE SA TE TË MOSHUARIT?