Tregimi për njeriun që nuk kishte dhënë zekat

Tregimi për njeriun që nuk kishte dhënë zekat

Thuhet se disa njerëz kishin shkuar tek një njeri për t’i shprehur ngushëllime për vdekjen e vëllait të tij. Ata e gjetën atë shumë të pikëlluar, vazhdimisht po qante për vdekjen e vëllait. Kur ata filluan ta ngushëllonin dhe ta porosisin për të bërë sabër – durim, ai i refuzonte të gjitha dhe nuk dëshironte t’i dëgjojë.

Ata i thanë: – A nuk e kupton se vdekja është një domosdoshmëri të cilën e përcakton Allahu dhe e cila do t’i vjen secilit prej nesh!

Njeriu tha: – Të gjitha këto i kam të qarta, por unë po qaj për vëllain tim për shkak të dënimit (azabit) të varrit që i ndodhi vëllait!

Njerëzit e pyetën: – A mos të ka zbuluar Allahu diçka nga sekretet e Tij të paarritshme për njerëzit?

Njeriu tha: – Jo, por kur i përfunduam të gjitha veprimet rreth varrimit të vëllait, dhe kur të gjithë shkuan nga varrezat, unë u ndala të qëndroj gjysmë i ulur duke menduar për vdekjen, dhe me atë rast dëgjova një zë që dilte nga varri i cili thirrte:

– Ah! Më latë vetëm ta vuaj këtë dënim të tmerrshëm dhe këto dhimbje! Edhe jam falur edhe kam agjëruar, dhe përsëri asgjë nuk po më ndihmojnë!

Pastaj – tha njeriu – i hidhëruar për shkak të vajit të vëllait, e gërmova dheun nga varri që të shoh se çka po ndodhte me vëllain tim. Kur çka të shohësh, në varr ishte i ndezur një zjarr i ashpër, kurse në qafën e vëllait tim ishte i vendosur një gjerdan prej prushi. Duke dashur ta ndihmoj, e shtrina dorën për t’ia hequr atë zinxhir nga qafa që t’i lehtësohej sado pak dhimbja, por i dogja edhe gishtat edhe dorën…

Atëherë ua tregoi njerëzve të mbledhur dorën pothuajse të djegur, të cilën po e fshihte nën rroba!

Ai vazhdoi t’u thotë atyre: – Unë pastaj shpejt e ktheva dheun në varr dhe shkova në shtëpi, kështu që si të mos qaj kur e mësova se çka e kishte gjetur vëllain tim!

Njerëzit e pyetën: – Po çka ka bërë vëllai yt në dynja?

Njeriu u përgjigj: – Edhe pse të gjitha detyrat tjera i ka kryer, ai kurrë nuk ka dhënë zekat për pasurinë e tij!

Atëherë dikush nga njerëzit tha: – Kjo pra, është konfirmim i fjalëve të Allahut të Plotfuqishëm:
“Ata, të cilët bëjnë koprraci me atë që nga të mirat e veta u dha Allahu, të mos mendojnë kurrsesi se ajo është në dobi të tyre. Jo, ajo është në dëm të tyre. Ajo e mirë me çka bënë koprraci, në ditën e kiametit do t’u mbështillet në qafën e tyre…” (Alu Imran, 180)

Përshtati: Miftar Ajdini