Ebu Hanifja dhe një beduin me ujë

Ebu Hanifja dhe një beduin me ujë

Ebu Hanifja dhe një beduin me ujë

Kur Ebu Hanifen, gjat rruges per ne Mekë, duke kaluar ne per shkretetir, ne nje te nxeht te padurueshem, e kishte marrë etja aq shum saqe ishte tharë fyti, – nga beduini qe i kishte huazuar deven, kerkoi t’i jepte te pinte ujë nga ena e tij, pa i shkuar mendja se ky do ta refuzonte.
– Nuk ka asnje pik ujë falas – iu pergjigj beduini – por mund te ta shes edhe enen edhe ujin per nje dukat !
Ebu Hanifja, te cilin aq fort e kishte kapluar etja, pranoi dhe i tha:
– Mirë, ja nje dukat, vetem sille ujin!
Beduini i futi te hollat i gezuar ne qesen e tij, kurse Ebu Hanife mendoi me veten: Gezimi yt eshte i shkurtes, nuk do te zgjas shum! Pas nje kohe, Ebu Hanifja i nxori nga çanta e tij hurmat e Basres, jashtzakonisht te shijshme, dhe filloi te hante. I ofroi dhe beduinit disa sosh. Meqenese beduini i hengri me oreks, Ebu Hanifja i dha prapë. Per shkak se hengri shum hurma dhe vapa e drekes kishte arritur kulmin, beduinin e kaploi etja aq shum, saqe nuk kishte rrugdalje tjeter perpos t’i kerkonte ujë Ebu Hanifes, per ta shuar etjen. Mirpo i erdhi turp, sepse para pak çastesh,vete ai ia kishte shitur ujin. Mirpo, etjen nuk mund ta duronte, prandaj, pa marr parasysh se i shkonte ftyra, beduini megjithat kerkoi nga Ebu Hanifja qe t’i jepte ujë.
– Tek unë çdo gllenjkë eshte nga nje dukat! – i tha Ebu Hanifja.
Beduini fatkeq ia dha dukatin qe e ksihte marr prej tij, Ebu Hanifja ia ktheu edhe enen edhe ujin, dhe e mesoi qe ne te ardhmen te mos behej koprrac dhe te mos i sprovonte te eturit me ujë