Si e kujtoi Allahun një adoleshente…!

Si e kujtoi Allahun një adoleshente…!

Siç veprojnë shumë njerëz, unë iu ktheva Allahut dhe Islamit gjatë momenteve të vështira të jetës sime. Është një fakt i tmerrshëm i jetës. Kur jeta është e mirë dhe e lumtur, askush nuk ndihet i obliguar të kthehet kah Ai ose feja e Tij.

Pasi jam kthyer kah Allahu, iu afrova një shoqeje në mënyrë krejt të rastësishme duke u munduar ta nxis atë t’i kthehet edhe ajo Islamit. Përgjigja e saj e ftohu gjakun tim: “Tani, jeta ime është e mirë, jam e lumtur dhe nuk më duhet ndonjë ndryshim.”

Mendova me vete, më mirë ta mbash gjuhën tënde. Dëshiroja ta shtrëngoja dhe t’i thoja: “A dëshiron vërtet që të ndodhin disa ngjarje tragjike para se t’i kthehesh Islamit?” Siç duket, askush me mendjen e tij të drejtë nuk do ta dëshironte këtë, por në ndërgjegje e ndjej se secili e dëshiron.

Nuk kam ndonjë përjashtim për këtë. Isha në depresion si rezultat i një serive të ngjarjeve të cilat ndodhën. Tani kur shikoj prapa, nuk ishte shumë, por të jesh adoleshente e cila ka humbur identitetin dhe qëllimin në jetë, ishte vigan i të gjitha krizave.

Isha ndarë prej shoqeve të mia më të mira duke u larguar nga jeta ime dhe e rivendosur në vendin që e kisha quajtur njëherë shtëpi. Ka qenë e vështirë dhe isha duke vuajtur. Mundohesha të gjeja ngushëllim duke ndenjur zgjuar gjatë natës dhe duke qenë kureshtar për yjet, e çuditur me faktin se ata ishin yjet e njëjtë që i vështroja me habi derisa jetoja në anën tjetër të botës.

Familja ime, Elhamdulilah (Gjithë falënderimi i takon Allahut), i kishte të gjitha ndryshimet drejt Islamit në vitet e kaluara. Askush nuk më ka detyruar ta vë mbulesën dhe unë nuk e kam bërë thjesht sepse mendoja se nuk isha e gatshme. Ata, sidoqoftë, shpresuan për mua të vishesha thjesht dhe më e rëndësishmja më propozuan namazet e mia ditore.

Tezja ime u mundua të më merrte me vete në këto orë mësimi (për fenë) që mbaheshin afër dhe unë shkoja kur mundesha. Njeja dhembje dhe nuk e kuptoja qartë pse. Dhe ndodhi që këto tema të veçanta në këto orë që i kisha ndjekur ishin rreth asaj pse ndodhnin dhimbja dhe vuajtja. Mësuesi tha se ne kalojmë kohë të vështira si test, për ta parë se si i përballojmë ato. Për ta parë nëse ne i kthehemi Siratul Mustekim (Rrugës së Drejtë), ose largohemi nga ajo.

Ishte ajo ditë kur unë mësova se çdo grimë të dhimbjes që ne e pësojmë, të dyja emocionale dhe psiqike, na lehtëson neve prej dënimeve në botën tjetër. Ishte atëherë dhe unë fillova me të vërtet të kuptoja rrugën e Allahut, si çdo gjë që ndodh që ka një qëllim dhe unë supozoja të mësoja prej kësaj.

Ishin pothuajse dy vite e gjysmë prej asaj periudhe të jetës sime. Më mori një vit e gjysmë që të filloj me të vërtet ndryshimet. E njihja Islamin, por nuk e praktikoja siç duhej ta praktikonte muslimani. Mendoja se isha e lumtur por thellë brenda vetes e dija se nuk isha.

Isha hipokrite dhe sa më shumë që mundohesha ta refuzoja këtë, nuk mundja. E pranova atë dhe u gëzova se e gjeta rrugën e vërtetë. Ndërgjegjja ime nuk ishte e vdekur por unë e kisha heshtur atë. E kam kryer Umren dhe falesha vazhdimisht se herën tjetër ndërgjegja ime më foli mua, unë nuk do ta dëgjoja vetëm, por, do ta plotësoja dhe nuk do ta injoroja.

Ramazanin e kaluar, një natë të vonë, vendosja e hixhabit u ngulit në ndërgjegjen time dhe nuk u largua më. I thashë vetes se nuk isha e gatshme, se kishte shumë punë që unë nuk do të isha në gjendje t’i plotësoja, por nga fjalët e sinqerta të shoqeve përkrahëse i thashë vetes se nëse nuk filloj tani nuk do të filloj kurrë. Dhe e besoja këtë 200 %. Kështu, unë nuk kisha ndonjë justifikim për mosmbajtjen e Hixhabit. Dhe, elhamdulilah, përfundimisht unë e vendosa Hixhabin më 31 Dhjetor, 1999 në moshën 18 vjeçare dhe e mbaj që atëherë.

Pas një muaji, unë e kuptova se hixhabi nuk ishte aq punë e madhe sa mendoja. Nuk ishte e vështirë fundja. Menjëherë gjeta shumë shoqe që gjithashtu mbanin hixhab. Këto shoqe dhe familja ime ishin forcë e madhe për ta ngritur imanin (besimin) tim.

E ngarkova veten më shumë me mesxhidin-duke drejtuar aktivitete dhe duke ndjekur më shumë orë mësimi për ta shtuar dijen për fenë tonë. Jam e lumtur që vendosa ta mbaj hixhabin atëherë, sepse, kush e di se sa gjatë do të më merrte për mua t’ia filloja.
Si do ta kujtoja Allahun dhe rrugën e Tij madhështore?

Çdo gjë m’a kujton Allahun dhe mund ta ndiej dashurinë time për Të, për Profetin tonë dhe për fenë tonë që përhapet çdo ditë.

SHARE
Previous articleSIKUR…!!!
Next articleËMBËLSIA E IMANIT