Home Zgjodhëm për ju. Durimi ndaj caktimeve të Allahut dhe pajtimi me to

Durimi ndaj caktimeve të Allahut dhe pajtimi me to

8. Durimi ndaj caktimeve të Allahut dhe pajtimi me to
Pajtimi me caktimet e Allahut është shkallë e lartë e besimit e cila reflekton lidhjen e sinqertë të robit me Zotin e vet. Ebu Derda [Allahu qoftë i kënaqur me të!] ka thënë: ‘Kulmi i besimit është në katër gjëra: durimin ndaj vendimit/normës, pajtimin me caktimin (e Allahut), sinqeritetin në mbështetje në Allahun dhe nënshtrim i tërësishëm Allahut, Zotit të botëve.’ [1]

Pajtimi është tipar i theksuar i besimtarëve. Në shpjegim të ajetit: “…Zoti juaj është një Zot, andaj vetëm Atij dorëzohuni, e përgëzo të dëgjueshmit.” [El-Haxh: 35], Sufjani ka thënë: ‘Janë ata të qetit shpirtërisht, që kanë pajtuar me caktimin e Allahut dhe i janë nënshtruar Atij.’ [2] Amir bin Abd Kajsi ka thënë: Tani që kam lexuar ajetet në Librin e Allahut, nuk më bezdis se çfarë humbas nga kjo botë. Fjala është për ajetet: “Nuk ka asnjë gjallesë në tokë që All-llahu të mos ia ketë garantuar furnizimin e saj, Ai e di vendbanimin dhe vendstrehimin e saj (pas vdekjes). Të gjitha (këto) janë në librin e njohur (Levhi Mahfudhë).” [Hud: 6]; “Atë që All-llahu ua dhuron njerëzve nga mëshira e Tij, nuk ka kush që mund ta pengojnë, e atë që Ai e ndal, nuk ka kush që mund ta lirojë pos Tij; Ai është ngadhënjyesi, i gjithëdijshmi.” [Fatir: 2]; “Nëse All-llahu të godet me ndonjë të keqe, s’ka kush që ta largojë atë pos Tij, e nëse të dhuron ndonjë të mirë, duhet ditur se Ai është i gjithëfuqishëm për çdo send.” [El-En’amë: 17].[3]

Pajtimi është ajo gjendja kur robi, siç shprehet Abdullah bin Mes’udi [Allahu qoftë i kënaqur me të!], ‘nuk dëshiron ta ndërrojë me asgjë tjetër.’[4] Kjo për shkak se ne nuk e dimë cila është më e mira për ne. Allahu na ka treguar se ndonjëherë disa gjëra i urrejmë ndërsa në fakt ato janë në të mirën tonë. “…Por mund që ju ta urreni një send, e ai është shumë i dobishëm për ju, dhe mund që ju ta doni një send, e ai është dëm për ju. All-llahu di, e ju nuk dini.” [El-Bekare: 216] Umeri [Allahu qoftë i kënaqur me të!] ka thënë: ‘Nuk bezdisem fort se në çfarë gjendje gdhij, e mirë apo e keqe qoftë. Kjo sepse unë nuk e di se e mira a është në atë që e dua apo atë që e urrej.’ [5]

Halef bin Ismaili rrëfen ta ketë dëgjuar një të sëmurë kronik, i cili e luste Allahun: ‘Pasha madhërinë Tënde, edhe sikur të urdhëroje insektet të ma bënin trupin copë-copë, kjo nuk do të më shtonte asgjë tjetër vetëm se durim dhe pajtim me caktimin Tënd!’[6] Pajtimi me caktimin e Allahut nënkupton t’i nënshtrohesh Atij dhe të pajtosh me të. Në shpjegim të ajetit: “Çfarëdo e keqe që ndodh (godet), nuk mund të jetë ndryshe, vetëm sipas caktimit të All-llahut, e kush i beson All-llahut, Ai ia udhëzon zemrën e tij;…” [Et-Tegabun: 11], Alkame ka thënë: ‘Është sprova që e godet njeriun ndërsa ai e di se është prej Allahut kështu që i nënshtrohet asaj dhe pajton me të.’ Pajtimi është pasuria shpirtërore e cila e bën njeriun të kënaqet me atë që e ka dhe të mos i nënshtrohet askujt për atë që nuk e ka. ‘Pajto me atë që ta ka dhënë Allahu, do të jesh njeriu më i pasur’- ka thënë Profeti Muhammed [Paqja qoftë mbi të!].[7] Kjo ngase, siç thotë Ibn Mes’udi [Allahu qoftë i kënaqur me të!], ‘Allahu me drejtësinë dhe diturinë e Tij ka caktuar që kënaqësia dhe rrugëdalja nga problemet të jenë në bindje (në Allahun) dhe pajtim (me caktimin e Tij), ndërsa brenga dhe pikëllimi të jenë në dyshim dhe hidhërim (ndaj caktimit të Allahut).’ [8]

Pajtimi me caktimin e Allahut është mençuri e besimtarit, sepse ai e di që caktimet nuk mund t’i ndryshojë, andaj që të shpërblehet, pajton me to. Aliu [Allahu qoftë i kënaqur me të!] e kishte parë një të sprovuar me sëmundje dhe i kishte thënë: ‘O Adij, kush pajton me caktimin e Allahut, ndodhë caktimi ndërsa ai shpërblehet. Kurse kush nuk pajton, ndodhë caktimi ndërsa ai nuk shpërblehet.’ [9]

Porosia: ‘Pajtimi është dera më e madhe e Allahut, është parajsa e kësaj bote dhe pushimorja e adhuruesve.’[10]

Shkrimi i përgatitur nga: Dr. Sedat Islami

[1] Ibn Ebi Dunja, Err-rrida ani-l-Lahi bi kadaihi, fq. 85.

[2] Ibn Ebi Dunja, Err-rrida ani-l-Lahi bi kadaihi, fq. 99.

[3] Ibn Ebi Dunja, Err-rrida ani-l-Lahi bi kadaihi, fq. 106.

[4] Ibn Ebi Dunja, Err-rrida ani-l-Lahi bi kadaihi, fq. 85.

[5] Ibn Ebi Dunja, Err-rrida ani-l-Lahi bi kadaihi, fq. 65.

[6] Ibn Ebi Dunja, Err-rrida ani-l-Lahi bi kadaihi, fq. 90.

[7] Transmetojnë Tirmidhiu dhe Imam Ahmedi ndërsa Albani e konsideron hasen – të mirë.

[8] Ibn Ebi Dunja, Err-rrida ani-l-Lahi bi kadaihi, fq. 111.

[9] Ibn Ebi Dunja, Err-rrida ani-l-Lahi bi kadaihi, fq. 53.

[10] Thënie e Abdul Vahid bin Zejdit. Shih: Ibn Ebi Dunja, Err-rrida ani-l-Lahi bi kadaihi, fq. 51.

Previous articleÇfarë duhet bërë ai që bënë ndonjë mëkat?!
Next articleMbështetja në Allahun