KUSH DO TË NGRIHET PËR TË BURGOSURIT MUSLIMAN?

KUSH DO TË NGRIHET PËR TË BURGOSURIT MUSLIMAN?

                                                                                                                                            32zi1at

“O Allah numëroj një nga një! Mbyti një nga një! Dhe mos të mbetët asnjë i gjallë prej tyre!” Ai pastaj tha, “Për derisa unë mbytem si mysliman për hir të Allahut, unë nuk mërzitem se në cilën anë rrëzohem. E tërë kjo është për hir të Allahut: Nëse Ai dëshiron, do të më bekoj mua me ribashkimin e copave të shqyera të trupit tim.”


 

Kjo është një hutbe e mbajtur prej Shejh Muhamed Abdullah El

Habdan, Imam i xhamisë El Izz bin Abdus Selam në Riad, Arabi

Saudite, të premten më 16 gusht 2002 (07/06/1423 hixhrije). Titulli i

hutbes ishte: KUSH DO TË NGRIHET PËR TË BURGOSURIT MUSLIMAN?

një hutbe e pa paguar dhe shpresohet që të gjithë ata që nuk qenë

prezent të kenë dobi prej saj, veçanërisht në çështjen për të cilën kanë

dëgjuar shumë, derisa edhe propaganduesit e islamit.

 

Me emrin e Allahut, Mëshiruesit, Mëshirbërësit

O Umeti islam: Lufta ndërmjet të vërtetës dhe të pavërtetës

po vazhdon, ndërmjet dritës dhe errësirës,ndërmjet

udhëzimit dhe devijimit, ndërmjet islamit dhe kufrit…dhe do

të vazhdoj deri në ditën e gjykimit. Luftë në të cilën populli i

imanit do të jenë fitimtarë, por nganjëherë mund ti jepet

humbje… dhe ajo është për shkak të disa faktorëve që i

rrethojnë, që nuk do të sjell diç tjetër përveç se vonim të

fitores.

 

Si rezultat i kësaj lufte, Allahu më i Larti e zgjedh atë që

dëshiron Ai prej robërve të Tij. Prej mesit tonë ka të tillë që

kanë pasur sukses me nderin e shehidllëkut në rrugën e

Allahut. Ka prej mesit tonë që janë të plagosur në rrugën e

Allahut, dhe ka disa prej gjymtyrëve tona që kanë shkuar

përpara neve në xhenet. Dhe ka prej mesit tonë që janë

robëruar dhe që kanë ra në duar të armiqve tanë, dhe kjo

nuk është diç më shumë përveç se rezultati i të gjitha

betejave, duke i përfshirë edhe betejat e xhihadit. Kushdo

që i shfleton faqet e historisë, do të informohet se një gjë e

ngjashme është një normë që nuk është asgjë e çuditshme

me të. Sa prej heronjve janë mbytur? Sa burra prej tyre

janë plagosur dhe sa prej kalorësve janë burgosur? Por a

mos u mbuluan shpirtrat e tyre me dobësi? A mos u

mërzitën zemrat e tyre me frikë? Ne pyesim, a mos iu

kacavjerrë atyre dobësia dhe mjerimi në zemrat e tyre për

shkak të robërimit të tyre?

 

Ne e kemi shembull Hubejb bin Adijen (radiAllahu anhu) i cili

kishte rënë në duart e mushrikëve të cilët e përcillnin atë

prej Qabesë për ta mbytur atë. Ai iu tha atyre, “Me lejoni ti fali 2 reqate.” Kur i përfundoj ato ju tha atyre, “Po mos të

kishte qenë se ju kishit për të menduar se po i frikësohem

vdekjes, kisha për ta zgjatur namazin.” Ai ishte i pari cili e

ka vendosur traditën e faljes së 2 reqateve para ekzekutimit.

Ai pastaj tha, “O Allah numëroj një nga një! Mbyti një nga

një! Dhe mos të mbetët asnjë i gjallë prej tyre!” Ai pastaj

tha, “Për derisa unë mbytem si mysliman për hir të Allahut,

unë nuk mërzitem se në cilën anë rrëzohem. E tërë kjo

është për hir të Allahut: Nëse Ai dëshiron, do të më bekoj

mua me ribashkimin e copave të shqyera të trupit tim.”

Përfundimisht ai u mbyt prej Ukbah bin El-Harith.

Në të vërtet, ka mundësi që Allahu të tregoj butësi ndaj një

të burgosuri të tillë dhe ti dhuroj atij gjëra të cilat ia

qetësojnë zemrën e tij. Për shembull, Hubeibi, kur ishte

burgosur, i ishte dhënë butësi prej Allahut sikurse që

dëshmon një grua e cila ishte dëshmitare e ngjarjes: “Unë

kurrë nuk kam parë të burgosur në gjendje më të mirë se

Hubeib. Në të vërtet e kam parë atë duke ngrënë rrush dhe

frute të cilat gjendeshin atë ditë në Meke – e tërë kjo ndërsa

ai gjendej i prangosur në zinxhir të hekurt – vetëm se ka

mund të jetë furnizim i furnizuar prej Allahut.” Në anën

tjetër, një i burgosur ka mundësi të torturohet, të

nënçmohet dhe të sprovohet; vetëm që Allahu t’ia ngrit atij

vendqëndrimin dhe shkallën në xhenet.

 

Allahu thotë:

“ A menduan njerëzit të thonë: “Ne kemi besuar, e të mos

vihen në sprovë?”Ne i sprovuam ata që ishin para tyre,

ashtu që All-llahu gjithqysh do t’i dallojë ata që e thanë të

vërtetën e do t’i dallojë edhe gënjeshtarët.”[ 29:2-3]

 

O umeti islam;

Kështu janë të burgosurit të cilët kanë rënë në duart e

armiqve tanë: nëpër burgjet në Palestinë dhe në burgjet në

Kubë, në vendet tjera të globit. Këta burra: janë atë të cilët marshuan përpara për ta ngritur flamurin e xhihadit; janë

ata të cilët marshuan përpara për ti ndihmuar vëllezërit e

tyre, për ta mbrojtur shenjtorin e myslimanëve dhe nderin e

tyre në kohën ku shumica janë dëshpëruar. Njerëzit e atillë

kanë hak mbi umetin për të ju shkuar në ndihmë dhe për të

qëndruar në anën e tyre gjatë sprovave të tyre. I tillë ishte i

Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kur e urdhëroj umetin e tij,

“Siguroni lirimin e të zënëve rob!”[el-Buhariu]

 

Imam Maliku (rrahimullah) ka thënë; “Është obligim mbi

njerëzit që ti lirojnë të burgosurit duke i shkëmbyer me tërë

atë që e posedojnë, dhe nuk ka dallim në lidhje me këtë (në

mesin e juristëve), për arsye se Pejgamberi (s.a.v.s.) ka

thënë “Siguroni lirimin e të zënëve rob!”[el-Buhariu]

Në të vërtet dijetarët e islamit kanë thënë, “Nëse shteti do

të kishte tërë pasurin e tij për lirimin e të zënëve mysliman

prej duarve të armikut, s’kishte për tu konsideruar shumë.”

Kjo është korrekte: S’kishte për tu konsideruar shumë,

prapa çfarë belaje mund të jetë më e keqe se sa myslimani

të poshtërohet në duart e krishterit të pagdhendur i cili vlon

nga urrejtja?

 

Në të vërtet ju e keni parë, ne e kemi parë, dhe bota i ka

parë pamjet e një tragjedie që ju ka rënë vëllezërve tanë në

Kub. Ata u transportuan prej Pakistanit në një aeroplan

mallrash – mjekrat dhe flokët e tyre të rruara, të zhveshur

prej të gjitha rrobave të tyre, të lidhur prej kokës deri në

këmbë, sy lidhur dhe të penguar që të ndiejnë ndonjë gjë.

Ku është respekti për shpirtin njerëzor? Ku është respekti i

vendosjes së qenieve njerëzore në kafaz të hekurt, një

pamje e cila ia kujton njerëzve kafazin e shtazëve?

Ata nuk janë të lejuar për ti lënë këta kafaz për kryerjen e

nevojës përveç se një herë në ditë. Ata nxirren prej tyre për

tu marr në pyetje – duar dhe këmbë të prangosur, me kok

të përulur, vetëbesimi i tyre i thyer dhe ajo e cila ju kalon

nëpër mendje është, “Ku janë ditët e lavdishme të myslimanëve? Ku janë ditët e çlirimit? Dhe ku jeni o ju

mysliman??”

 

Të burgosurit tanë jetojnë në vapën djegëse të Kubës. Dhe

kjo është gjatë dimrit, pra si do të jetë gjendja e tyre gjatë

verës? Derisa edhe natën, të cilën Allahu e ka bërë kohë të

pushimit dhe gjumit, robëruesit e kanë shndërruar atë në

një lugatë të dritës me reflektorët e tyre ndezës. Gjatë ditës,

dielli i djeg ata dhe gjatë natës ata reflektorë ndezës i

pengon ata nga gjumi.

 

Pra si ka mundësi që ata ta shijojnë shijen e gjumit dhe si

ka mundësi që ata të kënaqen me shijen e ushqimit dhe të

pijes derisa ata kalojnë nëpër këto dhimbje?

 

Në realitet dhimbja e tyre është 2 llojesh. E para është të

jetuari si i robëruar nën shpirtligësinë vluese krishtere, dhe e

dyta është dhimbja e myslimanëve të cilët ia kanë kthyer

shpinën atyre, ku nuk ka asnjë i cili është ngritur kundër

trajtimit të tyre të zbehët dhe se janë harruar prej neve si

mos te kishte ndodhur gjë.

 

Si ka mundësi që myslimanët të jetojnë në rehati? Si ka

mundësi që ata ta gjejnë ushqimin e tyre si të shijshëm

ndërsa vëllezërit e tyre po mbahen të robëruar në duart e

armiqve të tyre? Si ka mundësi që njeriu të kënaqet me

gjumin derisa vëllezërit e tij atje janë duke jetuar në

poshtërimin vlues krishterë?

 

Si ka mundësi që lotët e njeriut të ndalen derisa i sheh

vëllezërit e tij atje duke jetuar në kushte të mjerueshme dhe

të vuajtjes?

 

Si mund ti bëjë të kënaqur myslimanët që të lejojnë që bijtë

e tyre tu dorëzohen armikut mosbesimtarë, që të dëbohen

në vendin më të largët në botë dhe prapë nuk trazohen

gjokset e tyre dhe as që dëgjojmë prej tyre ndonjë fjalë apo

thirrje?

 

Cili është qëndrimi i shteteve? Cili është qëndrimi i fiseve?

Derisa, edhe i familjeve dhe të afërmeve të tyre? A nuk

është obligim për ta që të bëjnë diçka dhe të marrin ndonjë

qëndrim?

 

Duhet tua bëjnë me dije armiqve Amerikan se këta të

burgosur nuk janë të shkëputur prej pjesës tjetër të botës,

se ka diçka që e përcjell rastin e tyre. Ata duhet që ti bëjnë

që Amerikanët ta kuptojnë që çështja e të burgosurve nuk

ka marr fund ende, përkundrazi vetëm se ka filluar.

Asnjëri nuk është i arsyetuar nëse heshtë për këtë,

veçanërisht pasi që e kemi parë trajtimin e egër me të cilin

janë ndeshur këta muxhahid të cilët e ngritën lartë kokën e

umetit;

 

Të varrosur për islam dhe për popullin e tij

O mysliman, a janë të burgosurit tanë duke jetuar jetë të

mirë sikurse ju që po jetoni? Në të vërtet vetëtima ka

shkrepur në zemra. O mysliman, a janë të burgosurit tanë

në krenari sikurse ju që jeni? Poshtërimi nuk është në

pranga dhe zinxhir. O ju të burgosur, poshtërimin më të keq

e keni lënë larg mbrapa jush. Ju e keni ndihmuar fenë e të

Diturit e të padukshmes. Dhe me të vërtet krenari keni

arritur. Se krenaria e krenarive qëndron në thelluesit e

zemrave. O ju të burgosur a ju kemi harruar, jo por

përkundrazi jua kemi kthyer shpinën. Një luan i tërbuar as

që do të na alarmoj neve. Se bota jonë qëndron sot gjatë në

heshtjen e saj për njerëzit; adhuruesit e kryqit. A e kanë

ndjekur me siguri rrugën e së vërtetës. Ç’far dhimbje është

që të shohim një ftohje të tillë prej të afërmeve mysliman?

O umeti islam! Në të vërtet myslimanët e parë e kane lënë

një trashëgimi për neve: shembuj të jashtëzakonshëm se si

të burgosurit janë liruar prej duarve të armiqve.

 

Kur Mensur bin Ebi Emir u kthye prej një beteje prej

Andalusit verior, ai u ndesh me një grua myslimane tek

portat e Kordoves. Ajo i tha atij, “Në të vërtet biri im është

marrë si i burgosur prej duarve të krishterëve – pra ti duhet

të paguash si shkëmbim apo të ma kthesh mua atë.”

Mensuri as që hyri në Kordov. Por përkundrazi, ai u kthye

me armatën e tij derisa arriti ta siguroj lirimin e këtij të

burgosuri të vetëm mysliman.

 

Dhe kur sundimtari i Andalusit (Spanjës së sotme), El-

Hakem bin Hisham, dëgjoj se një grua myslimane është

marrë si e burgosur dhe kishte bërtit, “O El Hakem! Me

shpëto!” tmerri i kësaj çështje e mbisundojë atë. Prandaj, ai

i tuboi forcat e tija, e përgatiti veten e tij dhe e lëvizi

ushtrinë e tij drejt tokës së armikut në vitin 196 hixhrije

(812 sipas krishtit). Ai hyri nëpër tokat e tyre dhe i pushtoj

shumë fortifikata. Ai e shkatërroj vendin dhe e grabiti tërë

pasurin e tij. Ai i mbyti burrat dhe i morri gratë e tyre

robëresha dhe për çfarë qëllimi vetëm për ta liruar atë grua

të vetme myslimane. Pasi që e siguroi lirimin e saj ai u kthye

në Kordov fitimtarë.

 

Lajmi gjithashtu i arriti Mu`tasimit se një grua e ndershme

myslimane po mbahet e robëruar prej egërsirës krishtere në

Umurijeh, ku një ditë ai i kishte mëshuar shuplak në fytyrë

për të cilën ajo kishte bërtitur, “O Mu`tasim” pasi që e

kishte e dëgjuar këtë ai iu përgjigj britmës së saj, “Unë po

vijë për të ju përgjigjur kërkesës tënde!” “Unë po vijë për të

ju përgjigjur kërkesës tende!” Pastaj ai u nis në krye të një

kontingjenti prej 70 000 ushtarësh derisa arriti në Umurijeh

dhe e pushtoj atë. Pastaj ai pyeti për egërsirën krishtere dhe

ia preu kokën e tij dhe e liroj gruan e ndershme.

 

Kështu e kanë pas zakon të jenë sundimtarët e mëhershëm:

sapo e dëgjonin thirrjen për ndihmë ata me vrull shkonin për

t’iu përgjigjur dhe për ti ndihmuar të shtypurit. Në të vërtet,

njëherë Umer bin Abdul Aziz i kishte shkruar njërit prej

ministrave të tij që të paguaj për lirimin e të burgosurve

mysliman, edhe nëse harxhohet e tërë pasuria e deponuar e

shtetit islamik.

 

Abu Galib Hammam bin Al Muhadhib Al Ma’rj në historinë e

cek se Seif el Daulah i harxhoi të gjitha parat që i posedonte

për lirimin e të burgosurve mysliman prej Romakëve, dhe se

Ebul Abas el Huzai, Guvernatori i Shamit (banor i Levantit), i

harxhoi një milion dërhem për lirimin e të burgosurve

mysliman prej turqve.

 

Nëse me para nuk ka mundësi të sigurohet lirimi i tyre,

atëherë mjetet e tjera të kërcënimit dhe provokimit duhet të

përdoren. Kur Kuteibah (radiAllahu anhu) e miratoj një

marrëveshje me sundimtarin e Shumanit, ai e shkroi një

letër duke i tërhequr vërejtjen dhe duke ju kërcënuar Naizak

Turkanit që ti liroj të burgosurit musliman. Naizak u frikësua

dhe shpejt u detyrua (që ti liroj).

 

Dijetarët çdoherë kanë pasur një rrol të madh në nxitjen e

njerëzve për shpëtimin e të burgosurve mysliman të luftës,

qoftë ajo duke i shkruar sundimtarit mysliman apo duke e

vizituar armikun dhe duke kërkuar prej tyre lirimin e të

burgosurve mysliman apo së paku i është lutur Allahut që

ti liroj ata. Në të vërtet Ibn Tejmijah shkoi për ta takuar

Bulaj, njërin prej gjeneralëve mongol dhe kërkoi prej tij që ti

liroj të burgosurit mysliman, dhe ai pati mundësi që ti liroj

shumë prej tyre para se të kthehej në shtëpi

Ibn Tejmijah këtë letër ia shkroi mbretit të Qipros:

“O mbret, si ka mundësi që të lejosh që gjaku të derdhet,

gratë të merren në skllavëri dhe pronat e njerëzve të merren

prej tyre pa ndonjë të drejtë prej Zotit dhe të Dërguarit të

Tij? A nuk është i vetëdijshëm mbreti, se në vendet tona

jetojnë në paqe dhe siguri një numër i madh i krishterëve?

Sjellja jonë ndaj tyre është e njohur për të gjithë. Atëherë si

ka mundësi që të burgosurit tanë të trajtohen në një mënyrë

të atillë ku asnjë njeri i moralshëm apo njeri fetarë nuk ka

mundësi të jetë i kënaqur me këtë asnjëherë?!!!

 

Dhe shumë prej tyre janë zënë përmes tradhtisë, dhe

tradhtia është e ndaluar në të gjitha fetë, legjislacionet dhe

politikat. Si ka mundësi që ti mbash të robëruar ata që janë

zënë përmes tradhtisë? A mos mendon që do të jepet siguri

kur do të ndeshesh me myslimanët pas të gjitha atyre

gjërave që i ke bërë dhe tradhtinë që e ke shfaqur?

Allahu do ti ndihmoj ata dhe do të ju jap fitore, veçanërisht

gjatë këtyre kohërave kur umeti i ka ngjeshur radhët e ti për

xhihad dhe është përgatitur që të luftoj përpara. Të

devotshmit dhe aleatët e më të Mëshirshmit i janë

përkushtuar bindjes ndaj urdhrave të Tij. Kufijtë bregdetarë

po drejtohen prej komandantëve të ashpër dhe të fuqishëm

rezultatin e të cilëve vetëm se e kemi parë dhe radhët e tyre

çdoherë po rriten.

 

Si shtesë, në radhët e myslimanëve ka burra që janë të

përkushtuar për operacione flijuese – ata kanë mundësi që

të mbysin mbretër qofshin ata në shtretërit e tyre apo në

shtëpitë e tyre. Imazhi i tyre, i ri dhe i vjetër ka arritur

veshëve të mbretërve.

 

Në mesin e tyre ka njerëz të devotshëm lutjet e të cilëve

Allahu nuk i kthen dhe as që lejon që kërkesat e tyre të jenë

të padobishme. Ata janë njerëz të atillë sa që nëse ata janë

të hidhëruar, Allahu hidhërohet, dhe nëse janë të kënaqur,

Allahu është i kënaqur.

 

O mbret, duke e ditur se myslimanët të rrethojnë ty prej

shumë fronteve, ç’far e mire mund të arrihet nga trajtimi i të

burgosurve mysliman në një mënyrë që as një njeri me

mendje të shëndosh, qoftë ai mysliman apo ndonjëri i cili

është pajtuar për marrëveshje paqeje me myslimanët nuk

mund të pajtohet me atë asnjëherë?”

 

Abu Said El The’labi e cek se kur Ibrahimi dhe Muhamedi u

rebeluan kundër Halifes së famshme Abasit, Abu Xhafer El

Mensur, ai dëshironte rojet e frontit ti ndihmonin atij kundër

rebelëve. Sidoqoftë, ata refuzuan, dhe disa mijëra prej tyre

ranë në duart e një sundimtari romak i cili ishte shumë

lakmues që ti zë robër myslimanët për ti liruar ata me para.

Sidoqoftë, Halifja refuzoi që të paguaj për lirimin e tyre.

Ai, Imam El Auzai (rrahimullah) i shkroi halifes:

 

“Në të vërtet Allahu më i Larti të ka zgjedhur ty që të

kujdesesh për punët e këtij umeti – që ti çdoherë të kesh

kujdes ndaj detyrës tënde me drejtësi dhe ti pasosh urdhrat

e Pejgamberi të Tij (savs) që ta ulësh krahun tënd të

mirësisë dhe të jesh i butë me njerëzit. Unë e lus Allahun

më të Lartin që ta zbusë prijësin e besimtarëve në lidhje me

masën popullore të këtij umeti dhe që Ai t’ia dhuroj atij

mirësinë e Tij.

 

Në të vërtet pushtimi idhujtar ishte i suksesshëm në vitin e

parë dhe arritën ta tejkalojnë mbrojtjen myslimane – qëllimi

i tyre është tek gratë myslimane dhe dëbimin e pleqve dhe

të fëmijëve prej kalave të tyre. E tërë kjo është për shkak të

mëkateve të myslimanëve por prapë se prapë mëkatet të

cilat Allahu ua ka fal janë edhe më shumë. Ka qene mëkati i

myslimanëve që i dëboi pleqtë dhe fëmijët prej kalave të

tyre – ata nuk gjetën askënd për të ju ndihmuar dhe as që

ju erdhi dikush në ndihmë. Gratë u murrën me këmbë dhe

duar të zbuluara që ti shohin të gjithë dhe që ti dëgjojnë,

ashtu siç i sheh Allahu krijesat e tij dhe sheh se si janë

larguar prej Tij.”

 

Kështu që prijësi i besimtarëve duhet të ketë frikë Allahun

dhe duhet ta pasoj rrugën e Allahut duke paguar për lirim

(të burgosurve). Ai nuk duhet të humbë dashurin e Allahut

në lidhje me këtë, pasi që Allahu thotë:

 

“Ç’keni që nuk luftoni për Zotin dhe për (t’i shpëtuar) të

paaftit: nga burrat, nga gratë e nga fëmijët, të cilët luten:

“Zoti ynë! nxirrna nga ky fshat (Meka), banorët e të cilit

janë mizorë. Jepna nga ana Jote shpëtim e ndihmë!”[Kuran

4:75]

 

Të betohem në Allahun o prijës i besimtarëve, se të

burgosurit nuk kanë ndonjë pasuri të deponuar (përmes

plaçkës së luftës) e as ndonjë pronë për taksa – me

përjashtim të gjërave të tyre personale. Në të vërtet unë

jam informuar se Pejgamberi (savs) ka thënë:

 

“Në të vërtet unë nganjëherë e dëgjoj vajin e një foshnje

prapa meje në namaz dhe për atë e shkurtoj namazin duke

pasur frikë për dhimbjet që do t’ia shkaktoj nënës së tij.”

Pra si ka mundësi o prijës i besimtarëve që ti lesh ata në

duart e armiqve? Ata po sprovohen dhe trupat e tyre po

zbulohen në atë mënyrë e cila nuk është e lejuar përveç se

përmes martesës, sidoqoftë ti është dashtë të jesh

ambasadori i Allahut në tokë Allahu i Gjtihëfuqishëm është

mbi ty dhe Ai do ta marr hakun e Tij prej teje dhe do të

merret me ty në një Ditë ku peshojat e drejtësisë do të sillen

përpara për ditën e gjykimit – një ditë kur asnjë shpirti nuk

do ti bëhet padrejtësi, edhe nëse vije me një vepër sa fara e

mustardë. Gjykimi i Tij është i mjaftueshëm për ne.”

Kur letra i arriti Ebu Xhaferit, ai urdhëroi që të bëhet pagesa

në mënyrë që të lirohen myslimanët e burgosur.

Dijetarët e kanë pas zakon që të ndiejnë agoni për nënat e

goditura dhe për baballarët e lënduar dhe prej tyre do të

shkëlqenin duatë e sinqerta për të burgosurit mysliman.

Ibni Kethiri e cek se një grua erdhi tek Imam Begi Bin

Muhallad (rrahimullah) dhe i tha atij:

 

“Në të vërtet biri im është zënë prej francezëve dhe s’mund

të flejë prej mallëngjimit për të. Unë e kam një shtëpi të

vogël që mund ta shes për ta liruar me pagesë birin tim, pra

a mund të më drejtosh tek dikush i cili do ta blejë atë kështu

që të vazhdoj me punën time për ta liruar birin tim me

shumën e parave të shitjes së shtëpisë? Se në të vërtet unë

e jetoj ditën dhe natën e pa rehatshme, unë nuk mund të

gjejë aspak gjumë, durim apo pushim.” (Dhe kjo është

gjendja e nënave sot – dhe si ka mundësi që kapakët e syve

të saj të mbyllën kur ajo e dinë se fëmija i saj është rob në

duart e armiqve të saj – dhe Allahut ajo ia drejton ankesat.)

Ai Imam Bagi tha, “Tani shko në mënyrë që të shikoj për

këtë çështje me lejen e Allahut.”

 

Dijetari e uli kokën e tij dhe i lëvizi buzët e tij, duke ju lutur

Allahut të Gjithëfuqishmit që ta liroj birin e saj prej

kthetrave të francezëve. Nuk kaloj shumë dhe gruaja u

kthye tek dijetari me birin e saj pran vete. Ajo tha, “Dëgjo

ngjarjen e tij, Allahu pastë mëshirë në ty.” Imam Bagi tha, “

Na trego ndodhin tënde.”

 

Djaloshi tha, “Unë isha prej atyre që i shërbeja mbretit –

çdoherë i lidhur në zinxhir, dhe një ditë, kur isha duke ecur,

prangat e këmbës mu hapën. Pra roja erdhi tek unë më

shau dhe tha, `Pse i ke hequr prangat prej këmbëve?` Unë

thash, `Jo, pasha Allahun as që i kamë prekur ato. Vetë u

zgjidhën dhe as që i kam ndjerë kur kanë rënë. Pra ata e

sollën farkëtarin, i cili prapë mi vendosi prangat në këmbë, e

rregulloj lidhjen dhe i shtrëngoj shumë burmat. Po sa u

ngrita në këmbë, zinxhiri prapë u zgjidh kështu që ata prapë

mi venduan – kësaj here me një siguri më të madhe, dhe

prapë ranë. Pastaj ata i pyetën murgët e tyre për këtë rast.

Murgët e tyre pyetën, `A ka ai nënë?` Unë u përgjigja,

`Po.`Ata u përgjigjen,`Në të vërtet ajo është lutur për ty

dhe lutjet e saj janë plotësuar. Lirojeni atë!`Kështu që ata

më liruan dhe më ruajtën mua derisa arrita në tokat islame.”

Imam Begi Bin Muhalladi e pyeti djaloshin se në cilën kohë

saktësish i ishin zgjidhur prangat prej këmbëve të tij dhe

keni kujdes dhe veni re ishte saktësisht koha gjatë së cilës

ai i ishte lutur Allahut për lirimin e djaloshit!

A e pasojnë dijetarët mysliman rrugën e atyre shembujve

unik dhe a e luajnë rrolin e tyre në përpjekje për lirimin e të

burgosurve tanë prej duarve të armiqve të ligë? A po lëvizin

që ti këshillojnë ata që janë përgjegjës, që ta bëjnë këtë

qëllim dhe çështje të vërtet? O Allah!

A ua përcjella porosinë? O Allah Ti qofsh Dëshmitari im!

Allahu me bekoftë mua dhe juve përmes këtij Kurani

madhështori.

 

Pjesa e dytë e hutbes.

 

O umeti islam! Kjo është një letër prej një të burgosuri për

të gjithë ata të cilët janë përgjegjës: për çdo dijetarë… për

çdo mysliman…për të gjithë burrat dhe gratë… o ju

mysliman…

 

“Në të vërtet unë po jetoj nëpër sprova. Sëmundja më ka

mundur mua dhe uria më ka rraskapitur. Dielli djegë

vazhdimisht deri në perëndim dhe tretmani i robëruesve

është shumë i rëndë. Sa herë që hyjë dhe dal prej kafazit

tim, prangat janë në duart dhe këmbët e mija. Unë peshoj

me peshën e tyre. Çka mund të ketë ndonjë gjë më të

hidhur se sa të biesh në duart e armikut i cili vlon? Çka

mund të jetë më shqetësuese se sa të detyrohesh me forcë

që ti përkulesh dhe të poshtërohesh para krishterit

kokëtrashë? Sidoqoftë, Allahut i ankohem për papërkrahjen

time, dobësimin e manovrimit dhe çnderimit tim para

njerëzve. O Ti më i Mëshirshmi! Ti je Zoti i të shtypurve! Ti

je Zoti im! Në besën e cilit do që më ke lënë, qoftë ajo në

duart e një personi të largët i cili është i mërrolur ndaj meje

apo në duart e armikut të cilit i është dhënë kontroll mbi

punët e mija, por për derisa Mallkimi Yt nuk bijë mbi mua

atëherë unë nuk mërzitem.

 

Por falja Yt mua më mjafton. Unë kërkoj ndihmë prej Dritës

së Fytyrës Tënde e cila e shndrit errësirën, përmes së cilës

çështjet e kësaj bote dhe botës së ardhshme rregullohen.

Asnjëherë mos u bëftë që ta tërheqë Hidhërimin Tënd, apo

që Ti të hidhërohesh në mua. Dhe nuk ka fuqi dhe burim

përveç se tek Ti vetëm!

 

Deri tek ai i cili e dëgjon letrën time, çfarëdo gjendje që jam

prej agonisë, mizërisë dhe shqetësimit, nuk mund të

krahasohet me ato mendime të cilat kalojnë nëpër kokën

time kur mendoj se si myslimanët na e kanë kthyer shpinën.

Se si e kanë harruar çështjen tonë, dhe se si nuk e kanë

ngritur vetëdijen për hallin tonë… sikurse të ishim ne njerëz

të një planeti tjetër… sikurse ne të mos ishim mysliman. Në

të vërtet është turp që organizatat perëndimore po lëvizin që

ta mbrojnë kauzën tonë në mes të paaftësisë dhe

plogështisë së myslimanëve ndaj gjendjes sonë. Është për

tu habitur se si marrëdhëniet ndërmjet Australisë dhe

Amerikës ngushtohen për shkak të një të burgosuri

Australian dhe se si marrëdhëniet ndërmjet aleancës Anglo-

Amerikane janë keqësuar për shkak të disa të burgosurve

britaneze . Dhe sa për neve, askush nuk do të qan për neve

edhe pse jemi më shumë se 600. Përkundrazi, po të mos ti

kishte treguar Amerika nacionalitetet tona, shtetet Arabe

kishin për të vazhduar që të na injorojnë dhe ta mohojnë

ekzistimin tonë.

 

O ti i cili e dëgjon letrën time… ne jemi të burgosurit… ne të

gjithë do të ngrihemi kundër jush para Allahut në Ditën e

Gjykimit dhe ne do ti themi Atij… `Këta njerëz, i kanë ditur

urdhrat e Pejgamberit Muhamed (s.a.v.s.) në lidhje me

lirimin e të burgosurve, por ata nuk e morën për detyrë e as

që i ndërmorën të gjithë masat të cilat shpien deri tek liria

jonë.`

 

Në të vërtet ne i bëjmë thirrje të gjithë njerëzve të cilët janë

të kujdesshëm ndaj fesë së tyre. Ju bëjmë thirrje juve me

marrëveshje të besimit e cila është ndërmjet nesh, që ju të

lëvizni që ta bëni çështjen tonë të gjallë. Përmes gjykatësve

të cilët kanë mundësi që ta kërkojnë lirimin tonë, që të flisni

për rastin tonë përmes medieve, ti bëni presion Amerikës,

t’ia tërhiqni vërejtjen asaj se është kundër interesit të saj

nëse ajo nuk na liron neve. Dhe sa për atë që s’ka mundësi

të bëjë ndonjë gjë, atëherë se paku çka ai mund të bëjë

është që ti ngrit krahët e tij në pjesën e tretë të natës duke

u lutur kundër zullumqarëve dhe duke e lutur Allahun për të

brengosurit që të na liroj neve prej mjerimit tonë dhe të na

largon barrën prej neve.

 

Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë,

`Kushdo që ia kthen shpinën myslimanit në një situatë ku ai

ka mundësi ta ndihmoj atë, Allahu do ta braktis ata në një

kohë kur ai do ta dëshironte ndihmën e Allahut. Dhe ai

(s.a.v.s.) ka thënë, `Kushdo që ia largon myslimanit një

brengë, Allahu do t’ia largoj atij një breng në Ditën e

Gjykimit.`Nëse neve na harroni – atëherë të lutemi mos na i

harroni gratë dhe fëmijët tanë, që të kujdeseni dhe të

merreni me ata, se ne mund ta durojmë këtë me

vendosmëri – dhe Allahut ia drejtojmë ankesat tona. Dhe

përfundimisht ty moj nënë dhe baba i dashur, keni durim;

kërkoni shpërblimin prej Allahut dhe shpesh thoni se, `Nuk

ka shpëtim apo fuqi përveç se me Allahun,`sikurse që na ka

këshilluar Pejgamberi ynë (s.a.v.s.).

 

Në të vërtet Auf bin Malik El Eshja’i erdhi tek Pejgamberi

(s.a.v.s.) dhe tha, `O i Dërguar i Allahut! Në të vërtet

armiku e ka burgosur birin tim dhe nena e tij është bërë e

shqetësuar. Çka më urdhëron të bëjë? Ai (s.a.v.s.) u

përgjigj,`Të urdhëroj ty dhe asaj që sa më shumë që të keni

mundësi të thoni, `Nuk ka shpëtim apo fuqi përveç se me

Allahun.`Gruaja i tha burrit të saj, Ç’far gjëje të bekuar që

paska kërkuar prej teje që të bësh.`Kështu ata filluan

vazhdimisht që ta thonë atë, derisa armiku u bë i

pakujdesshëm dhe biri i tyre arriti të ik me një kope prej

4000 delesh, i cili pastaj ia solli babait të tij. Pastaj u zbrit ky

ajet Kuranor, “E kush i frikësohet All-llahut, atij Ai i hap

rrugë (prej çdo vështirësie), dhe e furnizon atë prej nga nuk

e kujton fare.” [Kuran 65:2-3]

 

Përfundimisht mos e harroni gjendjen tonë të vështirë. Ne

jemi të burgosurit… ne jemi bijtë tuaj në Kubë… mos e

harroni gjendjen tonë të vështirë… mos e harroni gjendjen

tonë të vështirë…”

 

O mysliman këtë letër do t’ia drejtoj dijetarëve… po,

dijetarëve të cilët janë trashëgues të Pejgamberëve. Mbi

supet e tyre qëndron përgjegjësia e cila nuk është mbi të

tjerët. Ju e keni parë se deri ku kanë shkuar të parët tuaj

për lirimin e të burgosurve mysliman. Ju e keni parë se ç’far

bëri Shejh-ul-Islami Ibn Tejmija dhe Imam El Euzai dhe

shumë të tjerë sikurse ata. Pra ç’far rroli do të luani që këtë

ta bëni një çështje dhe të ju flisni atyre në autoritet që të

përpiqen për lirimin e të burgosurve, apo së paku që të

përmirësohen të trajtuarit e tyre, të flitet për ta në mediat e

zakonshme, ta nxitni mendimin e popullit kundër këtij

armiku i cili gurgullon dhe të ju tregoni njerëzve për rrezikun

që po i kanoset në fenë e tyre duke ia kthyer shpinën këtyre

të burgosurve dhe që po heshtin për gjendjen e tyre të

vështirë?

 

Pra keni frikë Allahun, o dijetarë të Islamit, dhe bëhuni prej

trashëguesve më të mirë në mënyrë që të jeni prej

pasardhësve më të mirë.

 

Letra e dytë i drejtohet familjeve të burgosurve, familjeve të

heronjve, familjeve të atyre që i ngritën lartë kokat tona…

ju duhet ta dini se bijtë tuaj nuk janë burgosur për arsye se

janë dhënë pas epsheve të ulëta, e as prej ndonjë krimi që

njerëzit do të fshiheshin prej tij në turp. Përkundrazi, e tërë

bota është krenare për bijtë tuaj, ata nuk u morën vetëm se

prej kulminacionit të kësaj feje, duke bërë xhihad në rrugën

e Allahut, duke e mbrojtur nderin dhe duke i luftuar kafirat.

Këto radhë duhet të ju gëzojnë juve dhe kjo krenari e

meriton përgëzimin tuaj dhe se sytë tuaj duhet të qetësohen

në pamjen e këtyre heronjve.

 

Dhe letra e tretë drejtuar vëllezërve tanë…të dashurve

tanë… atyre më të cilët e ndajmë dhimbjen e tyre dhe e

ndiejmë vuajtjen e tyre…vëllezërve të cilët janë robëruar…

O ju heronjtë e Islamit… keni durim, qëndrim dhe

paluhatshmëri! O ti cili qëndron i lartë në kohën e

poshtërimit, ti dërgoj këto vargje të poezisë për ta ngritur

shpirtin tënd, le të flasin në emrin tuaj,

 

O ju kalorësit e krenarisë:

Vëllezërve të mijë të cilët armiku i ka zënë ata në tokën

krenare të Afganistanit, ku disa prej tyre u dërguan në Kubë

dhe të tjerët në burgjet e Pakistanit. Që të gjithëve ua

dërgoj këto fjalë vendosmërie dhe të sfidës. Dhe cilido i cili

është i sinqertë me Allahun, atëherë Allahu nuk do ta

zhgënjej mendimin e tij!

 

Shoku im unë do të jetojë me krenari.

Dhe unë përherë do ti pluhurojë njerëzit e hipokrizisë.

Unë do të vazhdojë në rrugën time drejt lavdisë.

Edhe nëse armiqtë mi këpusin duart dhe këmbët e mia.

Unë do të vazhdoj drejt shehidllëkut me vendosmëri.

Se unë dhe vdekja jemi duke bërë gara.

 

Dhe ndërrimi i jetës sime nuk do ti jep fund luftës kundër

kufrit-mosbesimit.

 

Se feja e Allahut është e mbrojtur dhe e përhershme.

Pra o ju që më njihni, mos thoni.

Pse e ke shpjer vetën në ngufatje?

Se unë jam besimtarë me qëllime të larta.

Dhe unë nuk jam i pajtuar me poshtërim apo nënçmim.

Dhe qëllimi im më i lartë është që ta bëjë të kënaqur Zotin

tim.

Dhe që të arrijë sukses në krye të qëllimeve të mija

kryesore.

Dhe dëshira ime më e lartë është që të vazhdoj drejt

përhershmëris.

 

Se unë jam mallëngjyer për virgjëreshat e xhenetit.

O babai im nëse ke mundësi ta shohësh gjendjen time.

Dhe ata mbi supet e mija kanë vendosur pranga.

Dhe ata mi kanë lidhur duart me hekur të zullumit.

Dhe ata ma kanë përulur kokën sikurse një invalidi.

Dhe ata mi kanë zhveshur rrobat pa ndonjë mëkat.

Dhe ata më kanë marshuar derisa lotët gjendeshin në sytë e

mi.

 

Dhe kamxhikët e tradhtisë kanë arritur tek unë.

Kështu që jam bërë gjah nen këmbët e gjuetarit.

Dhe ju më keni parë mua derisa gjaku në fytyrën time.

Shpërthente prej duarve të politikanëve të aftë.

Pra mos u merakos, o babai im, se unë.

Kërkoj mbrojtje tek Krijuesi im pasi tek Ai është fundi im.

Dhe çka kanë mundësi që armiqtë të bëjnë?

Pas që Allahu për islamin është Ruajtës.

Pra nëse ma derdhin gjakun çdo ditë.

Dhe nëse vendosin barriera ndërmjet meje dhe vëllait tim.

Dhe nëse ma bëjnë jetën time xhehenem.

Dhe gjithësia të bëhet e zezë si një errësirë e përhershme.

Dhe nëse e pengojnë ajrin që të mos më arrij tek hunda

ime.

 

Dhe nëse venat mi sjellin deri në hundë.

Dhe nëse derdhin flak të katranit të shkrirë.

Mbi trupin tim si një ujë i ftoftë mbi lëkuren time.

Atëherë o babai im, ata kurrë nuk do të arrijnë.

Deri tek zemra ime dhe as që do të ma lakojnë

vendosmërinë time asnjëherë.

Unë do të qëndroj i paluhatshëm, se furnizimi im është Libri

im.

 

Dhe fjalët e Pejgamberit të zgjedhur, në ato gjendet

frymëzimi im.

Babai im unë do të qëndroj si një kala e patundshme.

Unë do të qëndroj lartë në qiellin e lavdisë.

Dhe së shpejti do ti gjallëroj ditët e së kaluarës, në kujtim të

Sallahudinit dhe luajve tjerë.

Dhe së shpejti do të vije një ditë në të cilën do të ndien

mizëri.

 

Tiranët dhe kokat e mynafikëve.

Njerëzit e përjetojnë brengën përmes epshit.

Dhe disa do të digjen prej zjarrit.

Por unë jetoj me zemër të pastër.

Unë shijoj, [përmes krenarisë sime, njëra prej shijeve më të

ëmbla.

 

O mysliman pas këtij shpjegimi të gjatë, do ti rrumbullakoj

për ty në formë të pikave dhe do të ju këshilloj juve të

gjithëve:

 

1. Që të mbahet aktiv rasti i të burgosurve në media, dhe

të hidhet pak dritë në të dhe të vihet në shesh politika

amerikane ndaj myslimanëve.

 

2. të kontaktohen institucionet dhe organizatat që kanë

lidhje me të drejtat e njeriut, që të intervenojnë dhe ti

lehtësojnë torturat e muxhahidëve nëpër të cilat ata po

kalojnë.

 

3. ti bëhet presion qeverive duke kërkuar që ata ti vënë

në shesh informatat rreth të burgosurve dhe që ti

kthejnë ata në shtetet e tyre.

 

4. Të formohet trupit i gjykatësve të sinqertë që të hajn

peshe kësaj çështje si në vendin e tyre ashtu edhe

jashtë vendit.

 

5. Të shpallet xhihad kundër kokave të kufrit në mënyrë

që të sigurohet lirimi i të burgosurve mysliman, sikurse

që kanë bërë liderët dhe sundimtarët tanë të së

kaluarës… kjo ishte se çka bëri Mansur bin Abi Emir,

dhe Muatasimi, dhe El-Hakam bin Hisham dhe të tjerët.

 

O Allah, i Gjallë dhe i Përhershëm!

O Allah, liroj myslimanët e zënë rob!

O Allah, liroj myslimanët e zënë rob!

O Allah, liroj të burgosurit tanë dhe të burgosurit e tjerë

mysliman!

 

O Allah, liroj të burgosurit tanë në Palestinë! Dhe në

Kashmir! Dhe në Filipine! Dhe në Kub!

O Allah, shpejtoje zgjidhjen e rastit të tyre!

O Allah, shpejtoje zgjidhjen e rastit të tyre!

O Allah, shpejtoje zgjidhjen e rastit të tyre!

O Allah, jepi fund robërimit të tyre!

O Allah, jepi fund robërimit të tyre!

O Allah, ke mëshirë në të dobëtit prej tyre!

O Allah, ke mëshirë në të dobëtit prej tyre!

O Allah, bekoj ata me paluhatshmëri!

O Allah, bekoj ata me paluhatshmëri!

O Allah, bëri ata të vendosur, O Ti i Gjallë dhe i

Përhershëm!

 

O Allah, bëri ata të vendosur, O Ti i Gjallë dhe i

Përhershëm!

O Allah, ke mëshirë në të dobëtit prej tyre! Dhe forcoj të

thyerit prej tyre!

O Allah, në duart tua është fati i jehudive tradhtarë! Dhe

zullumqarëve të krishterë!

 

O Allah, lëshoje Fuqinë Tënde kundër tyre!

O Allah, lëshoje Fuqinë Tënde kundër tyre!

O Allah, lëshoje Fuqinë Tënde kundër tyre!

O Allah, mallkoj me një mallkim të fuqishëm!

O Allah, tregona Fuqinë Tënde që të na habit!

O Allah, mos e le asnjë aeroplan ushtarak në qiell përveç

se ta rrëzosh poshtë!

 

Dhe asnjë tank në toke përveç se ta shkatërrosh Ti atë!

Dhe asnjë anije në det përveç se ta fundosësh atë!

O Allah, në duart tua është fati i munafikëve dhe

tradhtarëve!

 

O Allah mos lejo që të vendosin flamur! Dhe mos lejo që

ata ti arrijnë qëllimet e tyre!

Dhe bëri shembuj dhe të marrin mësim ata që vijnë pas

tyre!

 

O Allah, vendose flamurin e xhihadit!

O Allah, vendose flamurin e xhihadit!

O Allah, vendose flamurin e xhihadit!

Dhe bëre që ta mbisundojë shirkun, kufirin dhe

padrejtësinë!

 

O Allah, udhëzo umetin drejt devotshmërisë!

Dhe drejt bindjes ndaj Teje!

Dhe që të urdhërojnë në të mirë dhe të ndalojnë nga e

keqja!

 

O Ti i Lavdëruari, Plot Krenari!

O Allah, mbroj vendlindjet tona dhe vendbanimet tona!

Dhe përmirësoj sundimtarët prej mesit tonë! O Ti

Gjithëfalësi!

 

Lavdia i qoftë Zotit Tuaj, Zotit të Krenarisë, larg asaj çka

ata i përshkruajnë… dhe paqja dhe shpëtimi qoftë me të

Dërguarit.. dhe Falënderimi i qoftë Zotit të botëve. Dhe

paqja dhe shpëtimi qoftë mbi Pejgamberin tonë

Muhamedin.